Obecnie ten rodzaj szkła znów stał się modny, a wydobyte z zakamarków pawlaczy kryształy znajdują swoje miejsce w naszych domach.

Czym jest szkło kryształowe?

Szkło kryształowe odkrył w początkach XVII wieku George Ravenscroft, który do zwykłego szkła zaczął dodawać tlenek ołowiu. Dzięki temu masa szklana stała się bardziej plastyczna i łatwiejsza w formowaniu, a do tego mniej krucha i podatna na szlifowanie.

Zawartość ołowiu sprawia, że kryształ pięknie załamuje światło, co jest jeszcze potęgowane szlifem wykonywanym na szklanej powierzchni. W odpowiednim oświetleniu kryształ potrafi tworzyć tęczowe odblaski, a bogate zdobienia migoczą wydobywając jego szlachetną głębię.

Tradycyjnie wytwarzane kryształowe przedmioty wymagają od hutnika sporo wprawy, gdyż masa szklana podgrzana do temperatury 1200 ⁰C, wydmuchiwana jest etapami za pomocą piszczeli hutniczych. Ze szklanej bańki po utwardzeniu powstają niezwykłe kształty kryształowych naczyń, kieliszków, wazonów i biżuterii.

Jak rozpoznać kryształ?

Szkło kryształowe jest idealnie przejrzyste i bezbarwne – jak kryształ górski, od którego wzięło nazwę. Blask kryształu jest wręcz przysłowiowy, dostrzegalny tym bardziej, jeżeli porównamy go z przedmiotem wykonanym ze zwykłego szkła sodowego. Łatwo też rozpoznamy kryształowy przedmiot po wadze – będzie on cięższy niż podobny, wykonany z innego rodzaju szkła.

Nie tylko waga jest charakterystyczna dla kryształu, ale też dźwięk jaki wydaje po uderzeniu w jego powierzchnię. Jest on długi i czysty, rozchodzący się echem, jak dzwon.

Powrót kryształów

Kryształowe naczynia nie muszą być staromodne. Na uroczyście nakrytym stole pięknie prezentować się będą zarówno szklanki i kieliszki, jak też ozdobne świeczniki i kwiaty w kryształowym wazonie. Współcześnie produkowane kryształy często mają nowoczesny szlif i kształty. Jednak na fali mody na styl vintage do łask powróciły kryształy z lat 70-tych XX wieku i te jeszcze starsze, które dla wielu rodzin stanowią przekazywane z pokolenia na pokolenie rodzinne pamiątki.